Sevgili annem… sensiz geçen 4. Ay biticek 10 gün sonra :( Neredesin , kimlerlesin.. Keyfin yerinde mi ?

Seni kaybettigim günden beri yoldayım.. Seni tekrar bulmak için ve sonsuza dek bir daha kaybetmemek için… Bana geliyorsun .. Bana  mesajlar yolluyorsun. Biliyorum bir yerlerdesin..Ve herseyden cok inanmak istiyorum  ki birgün kavusacagim tekrar sana...

Buralar sensiz cok sıkıcı, cok bos.. Kendimi ; içinden geçilebilecek bir hayalet gibi hissediyorum bazen …

hiçbirsey yapmayı istememek.. yemek yemeyi bile istemiyorum. Durum cok tehlikeli hal alıyor... son 3 yılda ne kadar yaslandım. Ne kadar cok yara aldım. Cok yoruldum gercekten. hic olmak isteme noktasındayım.
hiclik belki de ne kadar guzel birsey...

Ayakta kalabilmek için...

Annemin gidişinden sonra ayakta kalabilmek çok zor.
Kalkıyorsun ayağa ama sonra yine düşüyorsun. Yine kalkıyorsun ,yine düşüyorsun.
Çok kitap okumaya başladım. Bu defa sağlık kitabı değil , başka şeyler,ölüm,yaşam,ruh,hayat. Ne bulursam bu konuda elime ne geçerse.
İnancım yara aldı , ama aynı derecede değişik olaylarda yaşadım.. Belki inancım daha da kuvvetli geri dönecek. Bazı işaretler var bana yardım eden.sabırla bekliyorum.